"Sędziowie miejscy skazali młodą kobietę, która popełniła jakieś przestępstwo,

na to, aby słońce zdjęło z niej miękką powłokę ciała, i kazali ją po prostu przywiązać do słupa pośród pustyni.

-Pokażę ci - powiedział mi ojciec - ku czemu zmierzają ludzie.

I znowu wziął mnie ze sobą.

Zanim dojechaliśmy na to miejsce, przetoczył się nad skazaną cały dzień

i słońce wypiło jej ciepłą krew, ślinę i pot jej pach. Z oczu wypiło wilgoć światła.

Zapadła już noc i krótkie wytchnienie, jakie daje nocny chłód, kiedyśmy dotarli,

ojciec i ja, do skraju tego wzbronionego ludziom płaskowyżu, gdzie ona, biała

i naga, wyłaniała się z piedestału skał; bardziej krucha od łodygi żywiącej się wilgocią, ale odciętej już od zasobów ciężkiej wody, które w głębi ziemi zalegają

gęstą ciszą, łamała ręce jak kłos, który trzeszczy w ogniu, i wołała o litość do

Boga.

- Słuchaj jej - powiedział ojciec. - Odkrywa to, co istotne... Ale ja byłem

lękliwym dzieckiem:

- Może ona cierpi- mówiłem - i może też się boi...

- Ona już przeszła - odparł ojciec - granicę cierpienia i strachu, które są

chorobami stajennymi i na które zapada ludzkie stado. Ona odkrywa prawdę.

I usłyszałem jej skargę. Objęta bezkresną nocą przyzywała ku sobie wieczorną

lampę swego domu i izbę, w której się gromadzono, i drzwi, które się już za nią

na dobre zamknęły. Wydana całemu wszechświatowi, który nie ukazywał swojej

twarzy, wzywała dziecka pieszczonego przed snem, istoty, w której streszcza się świat. Oddana na tym bezludnym płaskowyżu niewiadomemu, które już nadchodziło,

śpiewała kroki małżonka dźwięczące wieczorem na progu, rozpoznawane

i niosące pokój. Sama w tym ogromie i nie mająca się czego uchwycić, błagała,

aby zwrócono jej te wały obronne, które pozwalają żyć: motek wełny do przędzenia, miskę- tę jedną, jedyną do zmycia, dziecko, które trzeba uśpić — to właśnie, żadne inne.

Wołała ku wieczności swego domostwa, nad którym unosiła

się ta sama co nad całą wioską wieczorna modlitwa."

Antoine de Saint Exupéry, "Twierdza", 2012